"Ik wil mijn voetafdruk in Kortrijk achterlaten"

“Isidora en ik, we houden allebei van deze stad. Hier zullen we in januari onze dochter ter wereld brengen. Hier is het goed leven,” vertelt Marko Ilic. “En op deze club voel ik me thuis. Ik hoop er nog jaren te kunnen blijven, als het kan vanaf volgend seizoen weer in Eerste Klasse.”

Daar wil hij zijn steentje toe bijdragen. “Ik zei het vroeger al dat het mijn droom is om een prijs te behalen met deze club. Dan moeten we dat nu maar eens doen. Ik wil later herinnerd worden als een belangrijke speler van de club, zoals Santini of Pavlovic.”

Vorig weekend haalde hij zijn eerste clean sheet nadat het op bezoek bij de Futures van Anderlecht net niet lukte door een ingekopte hoekschop. Tegen Lierse duwde hij een verraderlijke bal net voor de rust kundig uit de lage hoek en bleef de nul op het bord.

We blikken terug op de carrière van de nog altijd maar 27-jarige Serviër, een carrière die begon aan de Donau, in Novi Sad, de op één na grootste stad van het land.

“Novi Stad is de mooiste stad van de wereld”, zegt Marko met zin voor romantiek. “Ik ben er geboren, de stad heeft prachtige architectuur waardoor het drie jaar geleden werd uitgeroepen tot Europese Culturele Hoofdstad. En de mensen zijn veel meer casual dan elders in het land. Novi Sad is de hoofdstad van de regio Vojvodina en van deze regio wordt gezegd dat de mensen er veel meer chill zijn dan elders.”

FK Vojvodina was ook de naam van zijn eerste club, daar in Novi Sad. “Ik kende er een heerlijke jeugd en een goede opleiding. Toen ik 20 was transfereerde ik naar de eersteklasser Vozdovac in Belgrado. Voor het eerst was ik weg van huis, het leven was er anders maar ik genoot wel van die tijd. Ik speelde er twee jaar alles.”

En dan kwam KV Kortrijk. “Het was september 2020. Normaal moest de transferperiode al afgesloten zijn, maar door corona kon het langer. Dat was een meevaller voor mij: ik voelde meteen dat het hier goed zat.”

Tweeënhalf jaar stond Marko Ilic bij KV Kortrijk in doel tot hij door ziekte uitviel en Tom Vandenberghe meteen de voorkeur kreeg. Marko wou spelen, desnoods aan de andere kant van de oceaan. Het gebeurde: hij verkaste naar de Colorado Rapids in Denver. “Het was niet mijn leukste periode”, zegt hij zacht uitgedrukt. “Mijn vrouw kreeg geen visum, mijn familie kon niet overkomen. Ik was blij dat ik een jaar later terug naar Europa kon. Naar het Noorse Sarpsborg. Het was een kort maar heerlijk verblijf voor Isidora en voor mij. Ik was er van maart tot juli, de natuur was prachtig, het land schitterend en het voetbal viel best wel mee.”

Marko miste er geen minuut in de Eliteserien maar dan was er de lokroep van Rode Ster Belgrado, topclub in eigen Servië. Hij stond er in het doel voor de kwalificatiewedstrijden tegen het hem bekende Noorse Bodo/Glimt en veel meer nog: “Ik speelde in de Champions League tegen Monaco en Barcelona. Tegen spelers als Raphinha en Lewandowski. Ja, dat zijn wedstrijden die natuurlijk voor altijd in mijn geheugen zitten.”

Dat beide clubs telkens vijf keer scoorden, moest hij er wel bij nemen: “Ze waren uiteraard veel beter.” De poule mocht gezien worden: zelfs op de bank zitten tegen Benfica, Inter en AC Milan, PSV en Stuttgart blijft een belevenis.

Toen was het – in januari 2025 – dat KV Kortrijk, geteisterd door problemen met zijn doelmannen, Marko Ilic weer opzocht. “Ik had meteen interesse. Ik kende de club en de stad. Mijn vrouw ook. Zij was voorstander van mijn terugkeer.”

Of het hier dan zo leuk is als in Colorado, in Noorwegen of in Belgrado? “Absoluut. Ik houd van de stad, de club en vooral ook van de fans die me altijd hebben gesteund. Zoals we vorige zaterdag samen de overwinning vierden, dat is toch uniek.”

Toen hij hier tijdens zijn eerste passage was, bleek Aleksandar Radovanovic zijn beste vriend. En nu? “We zijn nog altijd beste vrienden. Ik mis hem heel erg. We hebben haast dagelijks contact. Aleks zal dit jaar voor de kerk trouwen en ik zal zijn getuige zijn. Onlangs was zijn vrouw hier op bezoek, wij trokken ook al naar Almeria waar hij het voorbije anderhalf jaar speelde. Nu komt hij uit voor Real Zaragoza. We moeten er dringend eens naartoe.”

Marko Ilic’ terugkeer had een ongelukkige keerzijde. Op Sint-Truiden kreeg hij de bal van dichtbij vol in het aangezicht. Hij brak beide kaakbenen en hield er ook een hersenschudding aan over. Zijn seizoen was meteen voorbij. Maar nu staat hij weer pal.

“Ik zal er alles aan doen om met de ploeg weer naar de hoogste reeks te klimmen”, zegt hij. “De sfeer zit goed. De coaches zijn goed. Ik ken Michiel Jonckheere en Christophe Lepointnog van toen we hier samen speelden. Ik voel dat we op de goede weg zijn.”